دیروز داشتم به آهنگ "ممد نبودی ببینی‌..." گوش می‌کردم. یهو به این فکر افتادم که امثال همت، باکری یا جهان آرا و .... خیلیهای دیگه که با دست خالی‌ جنگیدن و خرمشهرو آزاد کردن، به جز کشته شدن چه نصیبی بردن؟ ما وقتی‌ اسم سورنا یا آریوبرزن رو میشنویم از اونها به عنوان " سرداران بزرگ ایرانی‌" یاد می‌کنیم. ولی‌ واقعا وقتی‌ اسم این رزمنده‌ها رو میشنویم هم همین احساس داریم؟ خیلیهامون اگر با انصاف باشیم و به خاطر نفرتی که از جمهوری اسلامی داریم بهشون ناسزا ندیم، اونها رو به عنوان قهرمان اصلا قبولم نداریم. چه ظلمی بدتر از این؟ همچین چیزی در تاریخ ایران سابقه‌ داشته؟ اگر سپاه سیاسی نمی‌شد و سپاهی همون رزمنده باقی‌ میموند، آیا تاریخ، این سرداران رو به عنوان قهرمان در دل خودش ثبت نمیکرد؟ ببینید چه به سر خانواده‌ی باکریها آوردن. آیا واقعا مستحق توهین و تحقیرن، هم از طرف خیلی‌ از مردم، حالا هم که از طرف خود حکومت. یا اینکه باید به خاطر دلاوری پدران و شوهرانشون مورد احترام باشند؟ فقط یک تخمین ساده بزنید چند نفر از این آدم‌ها الان تو سپاه میسوزن و دم بر نمیارند. اگر جیک بزنن و از جون خودشون هم بگذرند، بلایی که سر خانواده‌هاشون خواهند آورد ( که خدا نصیب هیچ کس نکنه) مانع از این می‌شه که تمرد کنن. به نظر شما این طوری هم می‌شه به قضایا نگاه کرد ؟